HISTORY

Last Updated on Monday, 21 June 2010 19:03

Written by Administrator

0 Comments

Pissouri History

Archaelogical remains indicate the antiquity of habitation here.  In the past, Pissouri was a poor rural village, where Turkish Cypriots lived together with Greek Cypriots.   In the past, Villagers had to collect their water from the village spring or 'Vrisi'.    It was here that everyone met, especially the young men of the village who would congregate to watch the young girls collecting water in their red clay pitchers.   Electricity did not arrive in Pissouri until 1968.

Over the years the village population has grown.   In 1881 its inhabitants were 482, rising to 950 in 1931 (860 Greek-Cypriots and 90 Turkish-Cypriots), and in 1960 they totalled 1072 (1053 Greek-Cypriots and 19 Turkish-Cypriots).  After 1964 and because of the intercommunal unrest the few Turkish-Cypriots of Pissouri abandoned their village and moved to neighbouring Turkish-Cypriot villages.  In 1973 the inhabitants of Pissouri, all Greek-Cypriots, numbered 1030.  

For memories of the last century see Grandfather Foutas's reminiscences "Pissouri Yesterday and Today" below, and Mrs Gavralide's Speech in Pissouri Contact No. 1.

* * * * * * * * * * * * * * * * * * 

Pissouri history in the context of Cyprus History

The Cyprus Tourism Organisation  - click here - has excellent information on archaeological and historical sites which gives an introduction to the island and includes information on the island's historic sites.

The CTO website gives  information on all the island's historical and archaeological routes, the main ones within reach of Pissouri being Kouklia and Curium.    Check out their "Cultural Routes" tab.  

Of course you should not miss the main archaeological Paphos mosaics at Paphos Harbour.

See "Telephone Numbers" on the Home Page for all the main Tourist Office telephone numbers.

* * * * * * * * * * * * * * * * * *

PISSOURI YESTERDAY AND TODAY – GRANDFATHER FOUTAS

 
Pissouri yesterday and today

(In Greek below)

The rapid evolution and capabilities of modern technology have dramatically diversified the lives of members of our community, especially during the last two decades.    These achievements have unquestionably improved the quality of life in Pissouri and transformed its social, intellectual and economic structure.    Pissouri today need not be jealous of modern cities or other communities, because it has the same amenities and facilities such as public education, transport and communication infrastructure.   It offers facilities, entertainment, drinkable and irrigation water, local authority services, and more material goods due to the intellectual, technological and economic development of the members of the Community.
 
But let us make a flashback to the village during the last century to see how our ancestors lived, and what were the social conditions, culture, trade and economic relations and lifestyle in the community.

 The geographical position* 

Up to 1750, two small communities had been developed which were situated in two locations:  St. Mavrikios and St. George.  The repeated raids by pirates forced the locals to move and settle, for safety reasons, here in Pissouri Village.   Today, due to the feverish building growth, Pissouri has been expanded and dispersed all over its territory.

 Education

The first school was erected opposite the current Moonlight restaurant around 1890; hence the street name is Paleoscholiou (old school).  The second school was built around 1910. Education then was voluntary and not mandatory because most children followed the occupations of their parents.   Furthermore, education was not developed because of the general poverty.     The Village Council has now (March 2009) built a superb new primary school and kindergarten opposite the communal pitch.

 Transportation

The means of movement for residents before 1950 were horses, donkeys and mules. The road infrastructure was covered by foundation and pebbles. The first car arrived in Pissouri in 1924, it was a Ford and brought by Nearchos Demetriou Tourkis. The second car was brought in 1927 by Arestis Ouzas.    Buses arrived in the community around 1946, at the end of the Second World War.

 Postal Service

From 1905-1915, Mr. Vladimir Ioakim was the one who collected the correspondence and carried it to and from Limassol. This was done on foot every 8 days. People went to his house to receive and deliver their correspondence in exchange for payment. Today there is a postal service which the Council is making efforts to improve and convert into a modern postal unit.

Professions

The main occupation of the last century was farming.   From 1910-1930 residents produced carob trees and olives. In 1923 the production of watermelons began, which lasted until 1957. The first planting of sultana grapes was by Mr Petros Foutas in 1952 while the first export of grapes is recorded in 1958.   The cultivation of the vine was done with hoes until the introduction of new machinery in 1958. The vineyards expanded until the late  1990s when fewer vines began to be cultivated. In contrast to the above, residents today focus on providing services such as tourism and construction due to the rapid development of the Village. An indication of this development is the 120 professional licences annually issued by the Council to hotels and other business services.

 Public Health-Care  and Medicine

 Doctor Services and medical care in the community did not exist until 1960. All cases, whether they were urgent or not had to be transferred to Limassol - with difficulty, that is with horses and mules. Today a doctor visits our community once a week who examines patients.   Enormous efforts are already being made by the Council to create a modern medical centre with the presence of permanent medical and paramedical personnel and an ambulance.

 Telephones

There was a central pay phone which worked in the central square of the Village in 1956. Home phones began to be installed in early 1970 bringing great benefits.

 Electricity

Electricity was introduced in our community in 1968.  Until then coffee shops were illuminated with lux and houses with oil lamps, both fuelled by kerosene.**

Dealers of the village

The main traders were John Erotokritos, who was the main lender of the village and Mr Ioakim Vladimir who had a food shop in the square. Today there are three financial institutions; the COOP which was founded by a group of farmers in 1943 and two banks, as well as dozens of shops of different kinds. As for the commercial activities developed by our community, between 1900 and 1940 stone warehouses were built at a distance of about 100 metres from the sea.  Carobs were stored in these warehouses which, afterwards were transferred to the dock and then by small boats onto cargo ships which were further away from the bay. Exports stopped in 1946 after the dock was hit by a ship which sank it.

 Beach

Today the beach is managed by the Council, which issues licences and provides services and facilities.   Because of the purity of the water and the excellent organization of the site our beach has been awarded the European Blue Flag.

 Water

The non-potable water was pumped from “Gerollakos” (old well) which was in the middle of the square.  The animals drank water from spots located around this.   Drinking water was supplied from wells between the church and the «kampi» (Olympus Palace Restaurant).    The main water well was that of Elias Pasaporti.   Piped water reached the Village in 1950 from Anogyras after negotiations between the chairman Neoklis Antoniadis with the head of water in Anogyra.  They installed iron pipes of 3 inches, which united the primary school which was the highest point of the Community with Anogyra.    In parallel, an internal network for water was established which ended in 20 communal taps.  Today there are 5 water reservoirs which are supplied with water from the Government Water Project.   Three new reservoirs are to be constructed by the Council.

 Population

 The village has experienced continued population growth. In 1881 there were 482 residents – this had risen in 1931 to 956 (860 Greek Cypriots and 90 Turkish Cypriots). In 1960 the population amounted to 1072 (1053 Greek Cypriots and 19 Turkish Cypriots). After 1964 the few Turkish Cypriots of Pissouri left the village and moved to neighbouring separate Turkish Cypriot villages. In 1973 the inhabitants of Pissouri were 1030, all of them Greek Cypriots.   Today the inhabitants of the village including foreign residents amount to 2000. This number is sextupled during the months of April-October.

Working conditions

The population of the village until the end of the Second World War worked under difficult conditions.   Shifts were determined by the light: dawn to nightfall, and workers received around £5-6 a year, since there were no employment contracts to protect and safeguard their rights.   Because of poverty, households tried to be self-sufficient, each having its own garden where they planted beans and chickpeas. Nowadays, the eight-hour working system is applied, which ensures employment rights managed by the trade unions.

Local Administration

Research is ongoing into all aspects of Pissouri history, including the dates of the Mukhtars.  In the meantime, an indication of the records is given below:

From 1850 until 1878, under Turkish administration, the Mukhtar  was Zacharias Pirgiris.

Under the British administration Onoufrios Demetriou was Mukhtar until 1910.  From 1910 until 1930 Michalis Apostolides was Mukhtar, and from 1930’s until 1978. In the mean time there  was also a Turkish Cypriot mukhtar called Ali Mettehi.

From 1925 until 1940 the first Mukhtar of the village was Michael Apostolidis. From  1940 –  1972 the Mukhtar was Neoklis Antoniadis.  Both were appointed.

From 1978 until 2001 was Aristidis Potamitis

In 1972 Mr Aristides Potamitis was elected by the members of the Community until 2001.

Today the chairman of our community is Christakis Aristidou, who was elected for the first time  in 2001.

Petros Aristides Foutas
Member and writer  of Pissouri Community
Date of Birth:  22/12/1922

Footnote

*In the 18th century,  Pissouri  consisted on two small farming communities.  Ayios  Mavrikios is about a mile inland from the beach in the coastal valley (signposted on the left as you go towards the beach), and Ayios Yiorgios by the little church about a mile down the Alektora road.  There would have been no market for their produce because they were so far from any town, and they would simply have farmed what they needed.   Over the years they would have bought up the land around their farms in order to extend their grazing areas. 

** “Lux” arrived in the Village 40-50 years ago and  were far more efficient than the oil lamp predecessors.    Lux (pron. louks) were kerosene lamps with an asbestos mantle and a glass cover and they needed priming.   Not everyone could afford lux:  they cost about £1.50, whereas the oil lamps only cost about 3s.  Both were fuelled with kerosene (petralaio katharo).  There was one manual pump at the one general store in the Village which only supplied kerosene, so it was the only fuel available for both lamps.   Androulla remembers that before the arrival of the lux one of her jobs as a small child was to clean the glass covers on the oil lamps and fill them with kerosene.

The outdoor toilets and stable were permanently lit by home-made lamps made from glass shoe polish containers, oil and a wick.  Virtually every house had a stable with 1-3 goats, a cow, and an ox for ploughing, depending on the wealth of the family.   Ploughing  was done with a wooden plough until Androulla’s father bought the first tractor to the village nearly 50 years ago.   Milk was fresh every day from the goat or goats, no need for fridges – and, in any case, there was no electricity until 40 years ago.    As reported by Mr Foutas, each house also had a garden growing vegetables, chickpeas and sesame seeds.   Then, as now,  people knew and harvested the wild vegetables and salads from the countryside.  So until comparatively recently Pissouri was a small, self-sufficient agricultural community.   It is extraordinary to think that this lamp was the height of technology in Pissouri only 60 years ago.

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

Ημερομηνία: 07/12/2008

Το  Πισσούρι του χθες και του σήμερα

Η αλματώδης εξέλιξη και οι δυνατότητες που προσφέρει σήμερα η τεχνολογία έχουν διαφοροποιήσει άρδην την ζωή των μελών  της Κοινότητας μας, ιδιαίτερα κατά την τελευταία εικοσαετία. Είναι γεγονός ότι η κοινότητα μας συμβαδίζει με τα αποτελέσματα των τεχνολογικών επιτευγμάτων του σημερινού σύγχρονου ανθρώπου, πράγμα που  αναντίρρητα έχει συμβάλει καταλυτικά στην ποιοτική αναβάθμιση του βιοτικού επιπέδου της Κοινότητας και την μετεξέλιξη της κοινωνικής , πνευματικής και οικονομικής διάρθρωσης αυτής. Το Πισσούρι σήμερα δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τις σύγχρονες πόλεις ή τις άλλες κοινότητες καθότι διαθέτει καθόλα τις σύγχρονες ανέσεις και διευκολύνσεις όπως είναι η δημόσια εκπαίδευση, η συγκοινωνιακή και επικοινωνιακή υποδομή  , η επαγγελματική ευημερία κυρίως του τριτογενή τομέα με την παροχή υπηρεσιών, η ψυχαγωγία, η παροχή αρδευτικού και υδρευτικού νερού, οι κοινοτικές υπηρεσίες της τοπικής αρχής και άλλα πολλά υλικά αγαθά ένεκα της πνευματικής , τεχνολογικής και οικονομικής ανέλιξης των φιλοπρόοδων κατοίκων της Κοινότητας.

 Ας  κάνουμε όμως μία ιστορική αναδρομή της διαχρονικής εξέλιξης του χωριού κατά την διάρκεια του περασμένου αιώνα για να αντικρύσουμε πως ζούσαν οι πρόγονοι μας, ποιες ήταν οι κοινωνικές συνθήκες, η νοοτροπία, οι επαγγελματικές και οικονομικές τους σχέσεις και γενικότερα ο τρόπος ζωής τους στην κοινότητα:

• Η γεωγραφική θέση της Κοινότητας : Μέχρι το 1750 αναπτύχθηκαν δύο μίκροί οικισμοί οι οποίοι βρίσκονταν σε δύο τοποθεσίες: στην περιοχή του Αγίου Μαυρικίου και Αγίου Γεωργίου. Οι αλλεπάλληλες επιδρομές  από τους πειρατές εξανάγκασαν τους ντόπιους να μετοικήσουν και να εγκατασταθούν , για λόγους ασφαλείας, εδώ στο πάνω πισσούρι όπου σήμερα  λόγω της ξέφρενης  οικοδομικής  ανάπτυξης που διέρχεται έχει επεκταθεί και διασπαρτεί στα 4 σημεία του ορίζοντα.

• Μόρφωση- Σχολείο.  Το πρώτο σχολείο ανεγέρθηκε απέναντι από το σημερινό εστιατόριο Moonlight γύρω στα 1890, εξ ου και η οδός ονομάζεται Παλαιοσχολείου. Το νέο σχολείο , δηλαδή το σημερινό, κτίστηκε περίπου το 1910 . Η εκπαίδευση τότε ήταν προαιρετική και όχι υποχρεωτική καθότι αφενός τα περισσότερα παιδιά της τότε εποχής ακολουθούσαν τα επαγγελματικά αχνάρια των γονιών τους και αφετέρου δεν ευνοείτο η μόρφωση λόγω της οικονομικής στενότητας των νοικοκυριών. Σήμερα από ότι γνωρίζετε το Συμβούλιο ανεγείρει νέο δημοτικό σχολείο και νηπιαγωγείο απέναντι από το κοινοτικό γήπεδο.

• Συγκοινωνία: Τα μέσα διακίνησης των κατοίκων πριν το 1950 ήταν τα άλογα, οι φοράδες και τα μουλάρια. Η οδική υποδομή ήταν επιστρωμένη από θεμέλιο και τσιακκίλι. Το πρώτο αυτοκίνητο στο Πισσούρι αφίχθη το 1924 , ήταν τύπου Φορντ και το έφερε ο Νέαρχος Δημητρίου Τούρκις. Το δεύτερο αυτοκίνητο το έχει φέρει το 1927 ο Αρεστής Ούζας. Τα λεωφορεία στην κοινότητα πρωτοκυκλοφόρησαν το 1946 , μετά το πέρας του Β’ Παγκόσμιου πόλεμου.

• Ταχυδρομική Υπηρεσία: Από το 1905-1915, ο κύριος Βλαδίμηρος Ιωακείμ ήταν αυτός που περισυνέλεγε και μετέφερε την αλληλογραφία από και προς την Λεμεσό. Αυτό γινόταν με τα πόδια  κάθε 8 μέρες. Οι ενδιαφερόμενοι πήγαιναν στο σπίτι του για να παραλάβουν και να παραδώσουν την σχετική αλληλογραφία έναντι κάποιου αντιτίμου. Σήμερα στην κοινότητα λειτουργεί ταχυδρομική υπηρεσία για την οποία γίνονται προσπάθειες από το Συμβούλιο να την εκσυγχρονίσει και να την μετατρέψει σε μία σύγχρομη ταχυδρομική μονάδα.

• Επαγγέλματα: Τα κατεξοχήν επαγγέλματα του προηγούμενου αιώνα ήταν η γεωργία και η κτηνοτροφία. Από το 1910-1930 οι κάτοικοι παρήγαγαν χαρούπια και ελιές. Το 1923 άρχισε η παραγωγή του καρπουζιού μέχρι το 1957. Το 1952 πραγματοποιήθηκε η φύτευση της σουλτανίνας από τον κύριο Πέτρο Φουτά ενώ το 1958 σημειώνεται η πρώτη εξαγωγή του σταφυλιού. Τονίζεται ότι η καλλιέργεια του αμπελιού διεξαγόταν με την τσάπα μέχρι την εισαγωγή των νέων μηχανημάτων το 1958, σηματοδοτώντας έτσι και  τον πολλαπλασιασμό των φυτειών μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του 1990 όπου άρχισε να παρουσιάζεται η ύφεση της αμπελοκαλλιέργειας. Σε αντίθεση με τα πιο πάνω οι κάτοικοι σήμερα ασχολούνται κυρίως με τον τριτογενή τομέα δηλαδή την παροχή υπηρεσιών (τουρισμός , κατασκευές) ένεκα της οργιώδους ανάπτυξης. Ενδεικτικό αυτής της προτόγνωρης ανάπτυξης είναι οι 120 επαγγελματικές άδειες που εκδίδει ετησίως το συμβούλιο στα ξενοδοχεία, επαγγελματικά και άλλα υποστατικά παροχής υπηρεσιών.

• Δημόσια Υγεία- Ιατρική Περίθαλψη:  Παρεχόμενες υπηρεσίες  γιατρού και συνάμα  ιατρικής Περίθαλψης στην κοινότητα δεν υφίσταντο  μέχρι το 1960. Όλα τα περιστατικά, είτε αυτά ήταν επείγοντα είτε όχι,  έπρεπε να διακομισθούν στην Λεμεσό με τα φτωχά μέσα της εποχής εκείνης δηλαδή με τα άλογα και τα μουλάρια. Σήμερα επισκέπτεται την κοινότητα μας μία φορά την εβδομάδα γιατρός ο οποίος εξετάζει τους ασθενείς. Ήδη καταβάλλονται υπεράνθρωπες προσπάθειες από το Συμβούλιο για την δημιουργία σύγχρονου ιατρικού κέντρου με την παρουσία μόνιμου Ιατρικού και παραϊατρικού προσωπικού και ασθενοφόρου.

• Τηλέφωνα – Επικοινωνία. Υπήρχε ένα κεντρικό κερματοτηλέφωνο το οποίο λειτούργησε στην κεντρική πλατεία της Κοινότητας το 1956. Εάν ζητούσαν κάποιο στο τηλέφωνο τότε οι χωριανοί ειδοποιούσαν τον ενδιαφερόμενο. Στα σπίτια το τηλέφωνο άρχισε να εγκαθίσταται στις αρχές του 1970 με τα γνωστά ευεργετικά αποτελέσματα.

• Ηλεκτρισμός. Εισήχθη στην κοινότητα μας το 1968. Μέχρι τότε οι καφενέδες φωτίζονταν με λουξ και τα σπίτια με λάμπες πετρελαίου.

• Έμποροι του χωριού: Οι κυριότεροι έμποροι ήταν  ο κύριος  Γιάννης Ερωτόκριτος, ο οποίος ήταν ο κύριος δανειοδότης  του χωριού  και ο κύριος Βλαδίμηρος Ιωακείμ ο οποίος διέθετε μαγαζί τροφίμων στην πλατεία. Σήμερα υπάρχουν τρία χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, η ΣΠΕ πισσουρίου που ιδρύθηκε από ομάδα αγροτών το 1943 και οι δύο τράπεζες που λειτούργησαν πρόσφατα στην κοινότητα μας καθώς επίσης και δεκάδες μαγαζιά διάφορων ειδών που δραστηριοποιουνται σε όλη την επικράτεια.

• Παραλία: Ένεκα των εμπορικών δραστηριοτήτων που ανέπτυξε η κοινότητα μας στον τομέα των χαρουπιών από το 1900-1940 ανεγέρθηκαν πέτρινες αποθήκες σε απόσταση 100 περίπου μέτρων από την θάλασσα. Σε αυτές αποθηκεύονταν τα χαρούπια τα οποία μεταφέρονταν  στην αποβάθρα και στην συνέχεια με βάρκες τα φόρτωναν σε εμπορικά πλοία που ήταν ελλιμενισμένα πιο μακριά από τον κόλπο. Οι εξαγωγές σταμάτησαν το 1946 μετά την πρόσκρουση πλωτού πλοίου στην αποβάθρα και τον καταποντισμό της.  Σήμερα η παραλία διαχειρίζεται από Συμβούλιο το οποίο εκδίδει άδειες , κατόπιν προσφορών σε δικαιούχους  παροχής υπηρεσιών και διευκολύνσεων . Τονίζεται ότι λόγω της καθαρότητας των νερών και της άριστης οργάνωσης του χώρου βραβεύεται με την γαλάζια σημαία.

• Υδατοπρομήθεια: Το μη πόσιμο νερό οι χωριανοί το προμηθεύονταν από τον Γερόλλακο ο οποίος βρισκόταν στην μέση της πλατείας. Το νερό το αντλούσαν με κάδους βούρκενους και το μετέφεραν με στάμνες στα σπίτια τους. Τα ζώα έπιναν νερό σε βούρνες που βρίσκονταν γύρω από τον λάκκο. Το πόσιμο νερό το προμηθεύονταν από λάκκους που βρίσκονταν μεταξύ της  απόστασης  από την εκκλησία μέχρι την περιοχή «κάμποι». Ο κυριότερος λάκκος ήταν αυτός του Ηλία Πασαπόρτη. Το διασωληνομένο νερό στο χωριό έφθασε το 1950 από την Ανώγυρα κατόπιν διαπραγμάτευσης του Προέδρου Νεοκλή Αντωνιάδη με τον υπεύθυνο του νερού στην Ανώγυρα . Είχαν τοποθετηθεί σιδερένιες σωλήνες των 3 ιντσών οι οποίες συνέδεαν το Υφιστάμενο δημοτικό σχολείο που ήταν το πιο ψηλό σημείο της Κοινότητας με την Ανώγυρα. Παράλληλα,  δημιουργήθηκε εσωτερικό δίκτυο ύδρευσης το οποίο κατέληγε σε 20 κοινόχρηστες βρύσες. Σήμερα υπάρχουν 5 υδατοδεξαμενές που υδροδοτούνται από το Κυβερνητικό Υδατικό Έργο με υγειονομικά ελεγχόμενο νερό. Επίκειται η κατασκευή ακόμη τριών από το Συμβούλιο.

• Πληθυσμός: Το χωριό γνώρισε συνεχή πληθυσμιακή αύξηση. Το 1881 οι κάτοικοι του ήταν 482 που αυξήθηκαν το 1931 σε 956 ( 860 Ελληνοκύπριοι και 90 Τουρκοκύπριοι). Το 1960 ανήλθαν στους 1072 (1053 Ελληνοκύπριοι και 19 Τουρκοκύπριοι). Μετά το 1964 και εξαιτίας των διακοινοτικών ταραχών που ακολούθησαν την τουρκοκυπριακή ανταρσία, οι λίγοι Τουρκοκύπριοι του Πισσουρίου εγκατέλειψαν το χωριό τους και μετακινήθηκαν σε γειτονικά αμιγή τουρκοκυπριακά χωριά. Το 1973 οι κάτοικοι του Πισσουρίου όλοι Ελληνοκύπριοι ήταν 1030. Σήμερα οι κάτοικοι του χωριού συμπεριλαμβανομένων και των ξένων μόνιμων κατοίκων του χωριού ανέρχονται στους 2000 με αυτόν τον αριθμό να εξαπλασιάζεται κατά τους μήνες Απρίλιο- Οκτώβριο.

• Εργασιακές συνθήκες- Αυτοσυντήρηση: Ο πληθυσμός του χωριού μέχρι και το τέλος του Β΄ Παγκόσμιου πολέμου εργαζόταν κάτω από αντιξοες εργασιακές συνθήκες, ενώ οι βάρδιες καθορίζονταν με το φως: γέννημα ήλιου –βούττημα ήλιου, και εισέπρατταν περίπου 5-6 λίρες τον χρόνο, καθότι δεν υπήρχαν οι εργασιακές συμβάσεις για την προστασία και την κατοχύρωση των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Λόγω της φτώχειας και της ένδειας αναπτύχθηκε το στοιχείο της αυτοσυντήρησης και αυτοπαραγωγής καθότι το κάθε νοικοκυριό είχε τον δικό του κήπο στον οποίο φύτευαν κουκιά, λουβί, ρεβίθια, λουβάνα. Σήμερα έχει θεσπιστεί το οκτάωρο σύστημα εργασίας διασφαλίζοντας συνάμα τα εργασιακά δικαιώματα των εργαζομένων απο τις συντεχνίες.

• Τοπική Διοίκηση:  Πρώτος Κοινοτάρχης διετέλεσε ο Μιχάλης Αποστολίδης από το το 1925 μέχρι το 1940 και  από το  1940 – 1972  ο Νεοκλής Αντωνιάδης . Και οι δύο ήταν διορισμένοι. Το  1972 εξέλέγη από τα μέλη της Κοινότητας ο κύριος Αριστείδης Ποταμίτης ο οποίος διετέλεσε κοινοτάρχης μέχρι το 2001. Σήμερα ο πρόεδρος της κοινότητας μας είναι ο κύριος Χριστάκης Αριστείδου ο οποίος εξελέγη για πρώτη φορά το 2001.

....................................................................................................................................................
Πέτρος Αριστείδη Φουτάς
Μέλος και Χρονογράφος της κοινότητας Πισσουρίου
Ημερομηνία Γεννήσεως: 22/12/1922